Jerzy Wojnar

1930 - 2005









   Wieczorem 2 lutego 2005 w Warszawie zmarł nagle Jerzy Wojnar, pilot doświadczalny I klasy samolotowej i szybowcowej (?), pilot firmowy WSK Okęcie. Wśród wielu oblotów samolotów 2003 roku wykonał pierwszy lot doświadczalny na ORCE. Był szybownikiem, zwycięzcą VIII i IX Krajowych Zawodów Szybowcowych.
Pamiętam jak w Rajskalli w 1976 roku podczas WGC kręcił Wilgą beczki.

Oprócz bakcyla lotniczego, był zarażony sportem saneczkarskim, był mistrzem świata w jedynkach w latach 1958 i 1961.

Ze smutkiem

Wojciech Gorgolewski



Czarek

   W środę 2 lutego po godzinie 14 odszedł od nas inżynier pilot Jerzy Wojnar znany powszechnie jako "Czarek". Po południu rozdzwoniły się telefony najpierw w Warszawie a następnie w całej Polsce. Kolegom i znajomym trudno było uwierzyć, że ten który tak długo wykonywał najtrudniejsze loty mógł nie zdołać pokonać drogi do swojego parkingu. Znaliśmy się od ponad pół wieku. Nasze ścieżki spotykały się na licznych szybowiskach i lotniskach po to by następnie ponad ćwierć wieku pracować razem w tym co pozwoliło połączyć nasze pasje z zawodem tj w próbach w locie. Był to piękny okres i myślę, że nieźle się uzupełnialiśmy. Niżej pozwalam sobie przytoczyć w telegraficznym skrócie szlak życiowy mojego przyjaciela.

    Jerzy Cezary Wojnar urodził się 7.10.1930 we Lwowie. Ojciec Józef inż. mechanik był po wojnie profesorem AGH w Krakowie.
    Po wojnie uczęszczał do szkoły średniej w Krośnie, gdzie też rozpoczął latanie na szybowcach w 1946 r u instruktora Józefa Kosiby i kontynuował w 1947 uzyskując Kategorię B. W 1948 roku w Jeżowie Sudeckim uzyskał Kat. C.
    W 1949 przeniósł się na płaski teren i w Poznaniu uzyskał srebrną odznakę szybowcową.
    W 1950 roku zdał maturę w Krakowie. W 1951 roku w Inowrocławiu a następnie w 1952 w Poznaniu zwyciężył w VIII i IX Krajowych Zawodach Szybowcowych.
    W 1953 uzyskał złotą odznakę szybowcową z 3 diamentami i podczas I Szybowcowych Mistrzostwach Polski rozgrywanych w Lesznie Wielkopolskim zajął 3 miejsce w klasyfikacji męskiej.
    W latach 1954 i 55 ustanowił 3 światowe rekordy szybowcowe w Poznaniu, Lesznie i Lisich Kątach. Były to prędkość na trasie trójkąta 100 km (94.716 km/h), przelot docelowo powrotny (488 km) i prędkość na trasie trójkąta 200 km (56.885 km/h). W 1955 w Lisich Kątach zdobył Mistrzostwo Polski w szybownictwie w kategorii szybowców jednomiejscowych.
    W tym samym roku przebywał wraz Jerzym Popielem przez kilka miesięcy w Chinach, udzielając pomocy w wyborze terenów na szybowiska i lotniska. W rezultacie została otwarta w Czan Tia-kou Szkoła Instruktorów Szybowcowych.
Na III Szybowcowych mistrzostwach Polski rozgrywanych w 1956 r. w Jeleniej Górze został wicemistrzem.
    Nie przechodził nigdy zorganizowanego podstawowego szkolenia samolotowego. Mając wylatane około 1500 godzin na szybowcach wykonał z instruktorem trzy loty na samolocie Zlin-26 i rozpoczął latanie samodzielne i dalsze zdobywanie kwalifikacji samolotowych.
    Od 1957 roku uprawiał wyczynowo saneczkarstwo.
    W 1958 roku ukończył studia na Wydziale Ceramiki na AGH w Krakowie i startował na mistrzostwach świata w dwóch różnych dyscyplinach. W saneczkarstwie (zdobył złoty medal w Krynicy) i w szybownictwie (zajął 6 miejsce w klasie standard w Lesznie). Złoty medal w saneczkarstwie zdobył ponownie w 1961 roku w Szwajcarii.
    Uczestniczył w saneczkarstwie w dwóch olimpiadach zimowych. W konkurencji jedynek męskich w 1964 roku w Innsbrucku zajął 24 miejsce i w 1968 roku w Grenoble 8 miejsce.
    Za osiągnięcia sportowe otrzymał od GKKFiS tytuł Mistrza Sportu oraz został odznaczony 2-krotnie złotym i raz srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe.
    Początkowo pracował w wyuczonym zawodzie ale już od 1966 w Przedsiębiorstwie Usług Lotniczych przy APRL jako pilot rolniczy. W 1968 rozpoczął pracę w WSK-Okęcie jako pilot fabryczny a od 1969 jako pilot doświadczalny. W 1976 roku uzyskał uprawnienia pilota doświadczalnego I klasy. Uczestniczył w próbach wszystkich samolotów budowanych i badanych w tej wytwórni do 2002 roku (po przejściu na emeryturę w 1991 na niepełnym etacie). Były to samoloty PZL-104 Wilga w wielu odmianach, PZL-105 Flaming, PZL-106 Kruk, PZL-110 Koliber, i PZL-130 Orlik.
    Uczestniczył w bardzo licznych pokazach lotniczych najpierw na szybowcach, gdzie wyspecjalizował się w niskich lotach plecowych na szybowcu "Jastrząb". Następnie jako pilot wytwórni PZL-Okęcie uczestniczył w bardzo wielu akcjach akwizycyjnych i pokazach lotniczych demonstrując produkowane samoloty miedzy innymi na Paryskim Salonie Lotniczym.
    W latach 1970/71 uczestniczył w akcjach agrolotniczych na samolocie An-2 w Egipcie i Sudanie a w roku 1988 na tym samym samolocie przez pół roku w akcji pomocy ludności Etiopii.     Za pracę w przemyśle lotniczym odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
    W roku 1990 był jednym z członków założycieli Klubu Pilotów Doświadczalnych.
    Po zaprzestaniu pracy w wytwórni był egzaminatorem Państwowej Lotniczej Komisji Egzaminacyjnej. Zgromadził łączny nalot na szybowcach około 2100 godzin i na samolotach około 13000 godzin.
    Kochał przestrzeń i ruch. Latał śmiało i perfekcyjnie. Był pogodny i przyjacielski. Wolny czas spędzał na ulubionej działce na Mazurach.

    W środowisku lotniczym znany powszechnie jako "Czarek" był postacią bardzo popularną, szanowaną i lubianą.
    Zmarł nagle w Warszawie dnia 2 lutego 2005 roku. Pochowany zostanie w pobliżu miejsca swojego zamieszkania na cmentarzu przy ulicy Wałbrzyskiej w Warszawie.
    Klub Pilotów doświadczalnych i całe środowisko lotnicze utraciło ze swojego grona jedną z najwybitniejszych postaci. Żegnaj przyjacielu !

Jerzy Jędrzejewski
















Oblot Orki

Powrót do LOTNICTWO

Powrót do strony GŁÓWNEJ